WSZYSTKIE ZBRODNIE WAHHABICKICH SAUDÓW

WSZYSTKIE ZBRODNIE WAHHABICKICH SAUDÓW

WSZYSTKIE ZBRODNIE WAHHABICKICH SAUDÓW

Arabia Saudyjska jest postrzegana przez większość obserwatorów jako najbardziej konserwatywny kraj muzułmański, gdzie mimo nowoczesnych technologii i bogactwa płynącego w wydobycia ropy naftowej nie ma wyborów, kobiety muszą szczelnie zasłaniać twarz i nie wolno im prowadzić samochodu – to prawda. W Arabii saudyjskiej dominuje bowiem wahhabizm – najbardziej konserwatywny nurt islamu.

Twórcą wahhabizmu był Muhammad ibn Abdul Wahhab (1702-1798). Urodził się w północnej części Arabii zwanej Nedżd. Uznał, że islam wypaczyli teologowie odwołujący się do filozofii greckiej i sufizm mistyczny kwiat islamu głoszący poznanie Allaha poprzez miłość i ekstatyczne doznania. Wahhab za podstawowe dogmaty uznał tylko Koran i hadisy. Odrzucał kult miejsc świętych (ale dziwnie był w tym niekonsekwentny, gdyż za święte uznał Mekkę i Medynę, a potępiał Karbalę i Meszhed).

Zwalczał popularny wśród koczowników Arabii kult zmarłych (do dzisiaj w tym kraju nie ma cmentarzy, a zmarłych chowa się w nieoznakowanych miejscach na pustyni). Walczył także z wiarą w magiczne właściwości drzew i skał i modlitwę na różańcu. W sferze politycznej głosił symbiozę pomiędzy sprawiedliwym władcą, a posłusznym mu ludem. Uznawał tylko czterech pierwszych kalifów.

Wahhab zawarł sojusz z rodem Saudów co zapewniło mu zbrojne poparcie koczowników północnej i wschodniej Arabii. Głównymi centrami wahhabizmu stały się Rijad i Hail, miedzy którymi doszło do rywalizacji. Wahhabizm bardzo szybko popadł w konflikt z sharifami Mekki z rodu Kurajszytów-Haszymidów (potomkami Proroka Muhammada), którym zarzucał służalczą postawę wobec sułtana Wysokiej Porty Ottomańskiej. Na prośbę sharifa Mekki Turcy Osmańscy okupujący wówczas Irak wyruszyli w 1798 roku na wyprawę przeciwko wahhabitom ale surowe warunki pustynne zmusiły ich do wycofania się.

W 1811 roku na wyraźny rozkaz sułtana wicekról Egiptu Muhammad Ali ruszył z wojskami do Arabii. Wojna trwała bardzo długo i zakończyła się wyparciem wahhabitów z zachodniej części Arabii dzięki artylerii, którą posiadały wojska egipskie. Do drugiej wojny z Muhammadem alim doszło w latach 1837-40. Wahhabici utrzymali się jednak w Nedżd. Od 1822 roku wahhabici zaczęli rozwijać dosyć prężną działalność w brytyjskich Indiach. Byli cenieni za uczciwość i wierność zasadom ale nie pasowali do kraju gdzie dominowała hanaficka szkoła prawnicza i bardzo popularny był sufizm. Wahhabici zostali pokonani przez Brytyjczyków i muzułmańskich książąt.

W drugiej połowie XIX wieku Turcy Osmańscy zajęli Rijad. Wahhabici skupieni pod przywództwem Saudów nie poddawali się. W 1902 roku książę Saud mając zaledwie 200 konnych nagłym atakiem odzyskał Rijad. Podczas I wojny Światowej wahabici nie przyłączyli się do powstania przeciwko Turkom wywołanego przez księcia Fajsala z rodu Kurajszytów. Po rozpadzie Imperium Osmańskiego w 1918 roku wahhabici ruszyli do ofensywy i po kilkuletnich walkach zdobyli prowincję Al-Hidżaz z Mekką i Medyną, kładąc kres rządom sharifów rodu Kurajszytow-Haszymidów.

W 1932 roku książę Saud zakończył podbój całej Arabii i utworzył Królestwo Arabii Saudyjskiej. Szkola wahhabicka stała się rządzącą. Jej główni teologowie pragnęli całkowicie odizolować kraj od wpływów zewnętrznych. W Arabii odkryto jednak rop naftową. Po II Wojnie Światowej amerykański koncern Aramco rozpoczął jej wydobycie. Arabia zaczynała się unowocześniać.Budowano drogi , pojawiły się samochody i supermarkety. W łonie wahhabickiej rodziny królewskiej doszło do sporów. Najbardziej jej konserwatywna cześć nie zgadzała się na takie innowacje jak telewizja, radio czy uniwersytet. Bardziej umiarkowani wahhabici chcieli unowocześniać kraj zachowując jednocześnie fundamentalne dogmaty.

Po śmierci założyciela Arabii Saudyjskie Abdula Aziza ibn Sauda w 1953 roku tron objął chwiejny Su’ud, który abdykował w 1964. Jego następca Fajsal był zdecydowanym zwolennikiem reform. Powstała telewizja, radio i wyższe uczelnie, gdzie kobiety i mężczyźni siedzieli w odrębnych salach wykładowych. Fajsal bardzo zachęcał kobiety do studiowania. W 1975 Fajsal został zamordowany przez niezrównoważonego psychicznie bratanka, a nowy król Chalid zaczął opierać się na religijnej policji Mutawa, która kontrolowała życie jego poddanych. Jednocześnie rodzina królewska, naftowa burżuazja i klasa średnia, zaczęła zupełnie nie przestrzegać doktryny Wahhaba. W bogatych domach pojawił się alkoholi narkotyki, masowo wykorzystywano seksualnie muzułmańskie emigrantki z Pakistanu i Bangladeszu oraz uprawiano seks-turystykę do Europy.

W polityce zagranicznej Arabia Saudyjska związała się już w 1945 roku z USA stając się najważniejszym partnerem Amerykanów na Bliskim Wschodzie. Po śmierci Chalida w 1982 roku tron objął Fahd, ale nic się nie zmieniło. W 1991 roku wojska amerykańskie zaatakowały okupowany przez Irakijczyków Kuwejt i sam Irak z terytorium Arabii Saudyjskiej co wywołało oburzenie części społeczeństwa. Wyrazicielem buntowniczych idei stal się saudyjski milioner pochodzenia jemeńskiego Osama bin Laden walcząc z Rosjanami w latach 80′ jako mudżahedin w Afganistanie. Założył on Al-Kaidę (po arabsku Siatka) organizację głoszącą dżihad przeciwko niewiernym Amerykanom i Izraelczykom, a także muzułmanom, którzy odeszli od ”prawdziwego islamu”. Niezorientowani zachodni obserwatorzy widzieli w nim zbuntowanego wahhabitę, ale to nieprawda. Osama bin Laden kierował się salafizmem stworzonym przez średniowiecznego filozofa Ibn Tajmiję.

Ibn Tajmija urodził się w 1263 roku w Harranie (dzisiejsza Turcja). W 1269 rodzina przeniosła się do Damaszku. Ibn Tamiija odbył pielgrzymkę do mekki, a następnie osiadł w Kairze. Ibn Tajmiija głosił literalizm. Uważał, że kwestii wiary nie sposób wyjaśniać za pomocą rozumu lecz dzięki iluminacji pochodzącej od Allaha w czym był bardzo bliski sufizmowi. Jednocześnie jednak odrzucał alegoryczne interpretowanie Koranu i mistycyzm tak popularny wśród perskich sufich. Rozum miał służyć tylko jako narzędzie tego co jawne, nie wolno mu było oceniać treści. Koran i sunnę należało wypełniać dosłownie, a nie interpretować. W poglądach politycznych dzielił władców na trzy kategorie:

1) nie przestrzegających prawa, czyli tyranów dla osobistych korzyści,
2) kurczowo trzymających się prawa w błahych sprawach (czyli wchodzących z butami do życia poddanych),
3) sprawiedliwych – stosujących prawo ale elastycznie do w celu zapewnienia fundamentalnego porządku społecznego.

W filozofii Ibn Tajmiiji była dziwna dwoistość, a uczony interlokutor zaplątał się we własne sieci. Odrzucony przez prawie wszystkich otoczył się nielicznym gronem uczniów z różnych klas społecznych. Był wielokrotnie więziony przez mameluckich sułtanów i zmarł w odosobnieniu w 1328 roku.

Osama bin Laden przyjął filozofię Ibn Tajmiiji w zwulgaryzowanej formie na pierwszym miejscu stawiając dżihad czego Ibn Tajmiija nigdy nie głosił. Niektórzy wahhabiccy teologowie i biznesmani poparli bin Ladena ale większość uznała go za zagrożenie dla porządku społecznego; wahhabizm bowiem nigdy nie był doktryną rewolucyjną lecz miał konserwować feudalne stosunki społeczne w Arabii i zapewnić posłuszeństwo ludu wobec rządów dynastii panującej i arystokracji, a później nowej burżuazji. Pewnie nigdy by nie wyszedł poza ten kraj gdyby nie bogactwo płynące z ropy naftowej. Dzięki petrodolarom wahhabici wspierali nie mający nic wspólnego z islamem ruch talibów w Afganistanie, a także skrajnych dżihadystów w Czeczenii i Bośni. W wielu krajach Europy, w tym w Polsce, wybudowano meczety zarządzane przez wahhabickich imamów.

Doktryna stworzona przez Muhammada ibn Abdula Wahhaba miała za cel powrót do źródeł, czyli pierwotnej sprawiedliwej wspólnoty wiernych za czasów pierwszych czterech kalifów. Tymczasem stała się ostoją despotycznej saudyjskiej monarchii, gdzie króluje hipokryzja i skrajna nietolerancja. Cóż dobrymi chęciami piekło jest wybrukowane.

Żeby zrozumieć jak ci pustynni władcy zdobyli absolutną władzę nad Arabią trzeba cofnąć się do XVIII wieku..W tymże to czasie na terenie Arabii działał charyzmatyczny ,,teolog” Muhammad ibn Wahhab(1703-1767).Za swoją życiową misję uznał on powrót do pierwotnego Islamu taki jaki istniał za czasów Proroka Muhammada(pokój z nim) i wykorzenienie wszystkich obcych filozoficznych naleciałości. Muhammad ibn Wahhab zapewnił sobie protekcję emira północnej części Arabii Nedżd Muhammada al-Sauda.

Muhammad ibn Wahhab działał z dużym powodzeniem wśród pustynnych plemion.Ale kiedy wahhabicka delegacja przybyła do Mekki osmański gubernator zwrócił się z pytaniem do szarifa z rodu Kurajszytów-Haszymidów(potomków Proroka Muhammada -pokój z nim) czy wahhabici są muzułmanami. Sharif zaprosił pustynną delegację do swojego domu i długo z nimi rozmawiał. Po kilku dniach udzielił gubernatorowi miażdżącej odpowiedzi: wahhabici nie są muzułmanami tylko najgorszymi heretykami aresztuj ich natychmiast. Ależ sharifie odparł gubernator oni ciągle powołują się na wersety Koranu i Twojego przodka Proroka Muhammada(pokój z nim).To hipokryci największego rodzaju odparł sharif. Oni wypaczyli wszystko czego nauczał Prorok Muhammad(pokój z nim) mój przodek.

Pustynni misjonarze zostali zamknięci w więzieniu ale wkrótce z rozkazu sharifa ich uwolniono. Pod koniec XVIII wieku wahhabici stworzyli prężne państwo w Nedżd. Zaczęli zagrażać świętym miastom Islamu islamu Mekkce i Medynie które były we władania sułtana Wysokiej Porty Ottomańskiej. Sułtan wysłał przeciwko wahhabitom kedywa Egiptu słynnego Muhammada Alego. Muhammad Ali posiadając silną artylerię po ciężkich walkach rozbił wahhabitów i zniszczył ich stolicę Diraiję. Wahhabicki emir Turki bin Abdullah al-Saud wycofał się do Rijadu który uczynił swoją stolicą. Wahhabici odizolowali swój emirat od innych ziem arabskich i rabowali karawany które przechodziły obok ich ziem.W 1865 roku tureccy Osmanowie ponownie zaatakowali wahhabitów. Tym razem walka była trudniejsza ponieważ toczyła się na pustyni. Po 26 latach zmagań saudyjski emir Abd ar-Rahman się poddał i uciekł do Kuwejtu. Wydawało się że walka jest zakończona.

Ale w 1902 roku syn Rahmana Abdul Aziz Al-Saud na czele 200 jeźdźców nagłym atakiem zdobył Rijad , w 1906 Nedżd a w 1913 Al-Hasę. W Pierwszej Wojnie Światowej Saudowie pozostali neutralni podczas gdy Kurajczyci-Haszymidzi walczyli przeciwko Turkom. Po 1918 roku Saudowie rozpoczęli ekspansję. Po kilkuletniej wojnie w 1924 roku zdobyli prowincję Al-Hidżaz i święte miasta islamu Mekkę i Medynę. Był to duży cios dla Kurajszytów-Haszymidów. W 1925 Saudowie zdobyli Asir a w 1932 pustynię Rub Al-Chali. W tym samym roku ogłosili powstanie Królestwa Arabii Saudyjskiej. Mianowali się także strażnikami Mekki i Medyny co było pogwałceniem wszelkich zasad Islamu. W nowo utworzonym królestwie Saudowie narzucili wszystkim swoją herezję wahhabizm.

Zakazano w Al-Hidżazie tolerancyjnej prawniczej szkoły hanafickiej, kobiety w całym kraju musiały odtąd nosić niqaby, wprowadzono drastyczne kary(obcinanie rąk i nóg za małe nawet przewinnienia), szyitów mieszkających w Prowincji Wschodniej sprowadzono do roli poddanych drugiej kategorii. Przez pierwsze lata panowania Saudów Arabia była krajem biednym żyjącym z pielgrzymów udających się do Mekki i Medyny. Dopiero wydobycie na wielką skalę ropy naftowej od 1946 roku radykalnie zmieniło kraj. Powstały nowe drogi, porty i lotniska. W 1953 roku zmarł założyciel Arabii Saudyjskie Abdul Aziz a jego brat Saud objął władzę.

Okazał się marnotrawnym łajdakiem trwoniącym państwowe pieniądze na pałace , kochanki i limuzyny. Pod jego rządami Arabia znalazła się na krawędzi bankructwa.2 listopada 1964 roku Saud został obalony w wyniku pałacowego przewrotu a nowym królem został Fajsal. Okazał się znakomitym władcą najlepszym w historii Arabii. Fajsal już jako 19-latek dokonał wielkich czynów zdobywając w 1924 roku Al-Hidżaz. Potem był gubernatorem tej najważniejszej prowincji.

Fajsal miał bardzo szerokie horyzonty myślowe i bardzo otwarty umysł. Pozwolił kobietom studiować, założył radio i telewizję, ograniczył wydatki na rodzinę królewską , przeciw działał przeciwko przemocy domowej. Skrajni obskuranci zorganizowali demonstrację na której czele stał członek rodziny królewskiej książę Chalid i zaatakowali budynek telewizji. Fajsal nie zawahał się dać rozkazu ognia do protestujących. Książę Chalid zginął. Król Fajsal o czym mało kto wie był wielkim fanem amerykańskiego hippisowskiego zespołu muzycznego Grateful Dead który tworzył w oparciu o tybetańskie mantry!!!.25 marca król 1975 roku król Fajsal został zastrzelony przez niezrównoważonego psychicznie bratanka który zemścił się za śmierć 10 lat wcześniej swojego brata Chalida.

Zespół Grateful Dead poświęcił pamięci Fajsala utwór ,,Blues for Allah”. W 1979 roku pakistańskie miasto Lyallpur przemianowano na Faisalabad, jeden z meczetów w Islamabadzie nazwano imieniem Fajsala podobnie jak główną ulicę w Karachi i osiedle mieszkaniowe w tym mieście. W samej Arabii Saudyjskiej Fajsal nie został uhonorowany. Najbardziej wsteczna i próżniacza cześć rodziny królewskiej odetchnęła z ulgą po jego śmierci. Następcą został dobry ale pozbawiony charyzmy Chalid. Był marionetką w rękach książąt. W chwilą jego śmierci w 1982 roku tron objął nieudolny Fahd. Arabia Saudyjska bardzo prężnie się rozwijała.

Zbudowano supermarkety , stacje benzynowe ,lotniska i porty. Do budowy zatrudniano muzułmańskich emigrantów z Pakistanu i Bangladeszu. Poniewierano nimi niemiłosiernie , bito i oszukiwano. Z Filipin bogaci Saudyjczycy sprowadzali służbę do swoich pałaców i willi. Saudyjscy panowie domów gwałcili i znęcali się nad młodymi Filipinkami. Ponieważ Arabia cierpiała na deficyt wykształconych ludzi Saudowie zatrudniali inżynierów Syryjczyków i Palestyńczyków. Płacili im godziwie ale wzbraniali się od wszelkich głębszych kontaktów gdyż gardzili tymi ludźmi!!!.Znany jest przypadek porwania libańskiej dziewczynki w Bejrucie którą saudyjska rodzina wywiozła do Indii gdzie w prywatnej klinice wycięto jej nerkę potrzebną choremu Saudyjczykowi.

Po operacji dziewczynkę zawieziono ponownie do Bejrutu i zostawiono na ulicy obok jej domu z misiem i pięcioma tysiącami dolarów kieszeni które miały zrekompensować utratę nerki!!! Saudyjscy książęta na zewnątrz udający pobożnych muzułmanów jeździli do Kairu gdzie w nocnych klubach pili alkohol i oddawali się wszelkim perwersjom seksualnym. W kraju religijna policja Mutawa patrolowała ulicę i przeszukiwała domy kiedy tylko podejrzewała że dzieją się tam czyny zakazane(haram) przez Islam.

Oczywiście z tej kontroli zwolnieni byli arystokraci i bogaci biznesmani. Mimo dużych dochodów z ropy naftowej spora grupa Saudyjczyków żyła i żyje biednie. Bezdomność nie jest zjawiskiem rzadkim a analfabetyzm dosyć częstym. W 1990 roku Saudowie pozwolili Amerykanom na inwazję z terenu Arabii na Irak podczas wojny o Kuwejt. Radykalni salafici poprzysięgli śmierć Saudom. Ich przywódca saudyjski milioner pochodzenia jemeńskiego Osama bin Laden stworzył Al-Kaidę (bazę) zbrodnicza organizację terrorystyczną a saudyjski uniwersytet Muhammada Szukri stał się wylęgarnią zamachowców-samobójców.

Saudowie zachowali się ambiwalentnie. Wspierali po cichu Al-Kaidę dopóki ta nie atakowała ich bezpośrednio. Saudyjscy książęta wpompowali także miliony dolarów w zbrodniczy reżim afgańskich talibów. Wszystko się załamało po ataku z 11 września 2001 na Nowy Jork gdzie zamachowcami byli Saudyjczycy. Amerykanie w odwecie razem z afgańską opozycja obalili talibów. Saudowie oficjalnie potępili Osamę bin Ladena ale w dalszym ciągu wspierali ekstremistów. W 2005 roku zmarł król Fahd najbardziej nieudolny saudyjski władca. Jego następca Abd Allah okazał się filantropem(sfinansował miedzy innymi operację rozdzielenia polskich sióstr syjamskich w 2005 roku) ale tak naprawdę nie miał i nie ma do dziś wielkiej władzy. Arabią rządzą książęta i wahhabiccy imamowie którzy trzymają kraj za twarz. W Arabii Saudyjskiej narodził się Prorok Muhammad(pokój z nim) to tu powstał Islam.

Dziś Arabia Saudyjska jest własnością wahhabickiej dynastii-sekty która ciągle ma na ustach wersety Koranu i uważa się za jedyną strażniczkę świętych miast Mekki i Medyny a jednocześnie poniewiera wszystkimi wartościami Islamu. Przesada?. Nie!!! Grób matki Proroka Muhammada(pokój z nim) Aminy bin Wahb został zalany benzyną i zabetonowany!!! Zburzono dom żony Proroka Muhammada(pokój z nim) Khadiji a na jego miejscu zbudowano miejski szalet!!!

Zburzono dom Towarzysza Proroka Muhammada(pokój z nim)Abu Bakra!!! Wahhabiccy Saudowie niszczą wszystko co przypominałoby o tym że setki lat przed ich panowaniem rozkwitała w Arabii muzułmańska kultura i sztuka. Dla Saudów Arabia okazała się za mała. Teraz rozpoczęli ekspansję na świat. Uważają że szyitów należy zetrzeć z powierzchni ziemi a sunnitów nawrócić na wahhabizm. Zatrzymajmy Saudów w ich marszu śmierci!!!

AUTOR:
Grzegorz Gniady (Ali Dżabir) – polski muzułmanin-szyita, poeta i wspołpracownik organizacji praw człowieka.

Zapisz się do naszego newslettera!

Dołącz do nas!

Popierasz naszą działalność?
Masz dość siedzenia bezczynnie?
Chcesz zacząć działać?

Wypełnij deklarację!